نوروز امسال توی دو هفته، سه بار به مازندران سفر کردم:

سه روز اول عید برای ولیمه ی حج سفر اولمون بود. نقلی و قشنگ و من اما خجل از یک کار نکرده... خدایا نزار حسرت روز عید رو بخورم... اما خوردم

سه روز قبل از عید عموی بزرگوار کوچکترم عمل داشت. همون عمو که با هم پیکر بابابزرگ رو دفن کردیم. همون عمو که دوماد حسن جون منه.

روز چهارم فروردین عیادت عمو رفتم. حالش خوب نبود و من اما عین یک پزشک حرفه ای به زن عمو دلداری می دادم: همش طبیعیه، ایشالا بدنش برمی گرده. فلانی و فلانی همینجوری بودن

آخه چند تا پزشک حرفه ای دیگه وقت عمل گردن عمو، شریان اصلی خونرسانی به مغز رو قطع کردن و بدن عمو از سمت چپ کاملا فلج شد.

آخرش نفهمیدم که عمو متوجه حضور من شد یا نه، اون دستش که حس داشت رو تو دستم گرفتم و نوازش کردم: عمو سلام، اولیرام، عمو زودتر خوب شو... خواستم بهش بگم که محکم باش جان مادرت، اما نگفتم. دیگه خودش باید عقلش برسه که محکم باشه.

روز پنجم فروردینه، هوا بی نظیره، اصطلاحا دونفرست. خوب امروز ساعت 3 مرخصی ساعتی می گیرم و میرم بیمارستان، اصولا نه کاری واسه انجام دادن دارم نه حالی.

ساعت دو و ده دقیقه بعد از ظهره، که داخلیم زنگ می خوره. بابا جون پشت خطه و توی صداش یه هیجانه:

-          سلام بابا

-          سلام

-          بابا خیلی کار داری؟

-          نه، چطور؟

-          بیمارستان به کمکت نیاز دارم

هنوز که وقت ملاقات نیست، نکنه برای عمو اتفاقی افتاده باشه، نه احتمالا حالش بد شده و بابا برای جابجا کردنش و انجام پیگیری کارهاش به مشکل خورده. شاید هم حال عمو بهتره، شاید... یعنی چی می تونه باشه...

-          خیره ایشالا؟

-          آره بابا خیره...

و خوب هیجان صدای بابا و جوابش آشوب دلم رو کمتر کرد

ده دقیقه بعد نزدیک بیمارستان بودم و ده دقیقه هم دنبال جای پارک

-          الو بابا من توی بیمارستانم

-          بیا به طرف آسانسور

تا به آسانسور رسیدم بابا و همکارش با آسانسور رسیدن همکف، با هم سوار شدیم.

خوب خدا رو شکر بابا صورتش ناراحت نیست و داره لبخند میزنه

-          بابا جان چی شده؟

بعد صحنه ای اتفاق افتاد که به مدت سه روز با یادآوریش، های های گریه کردم و الان هم نمیدونم چرا کیبورد و مونیتور رو نمیبینم، باز هم چشمام بارونی شده.

بابای زیبای من یه لبخند قشنگ زد به پهنای صورت، آسانسور که به راه افتاد اما لبخندش بوی غم گرفت، لبش لرزید و گوشه های لبش پایین اومد دستاش رو از دو طرف باز کرد و بهم گفت: بغلم کن.

اگر توی آسانسور نبودیم خیلی از بابا دورتر می شدم، از بابا دور شدم تا بغلش نکنم، نمیخواستم باور کنم، چشمام گرد شد، لبام بوی غم گرفت، صدام می لرزید: نه بابا نگو، بابا نگو، بابااااا......

در آسانسور باز شد، یه پدر و پسر توی آغوش هم زارزار گریه می کردن و همکار پدر هم با چشمایی خیس نظاره گر همدردی و اشک و شونه های لرزان اون دو تا بود که خیلی آهسته زار میزدن تا بیمارای بخش آی سی یو قسمت کنسر بیمارستان امام، اذیت نشن، پسر گریه می کنه و میگه عمو... پدر فریاد خاموش داداش داداش رو لبشه. پدر و پسر به سمت یه برانکارد رفتن که یک انسان پیچیده در پارچه روش بود. پسر دستای جنازه رو میگیره، گرمای بدنش رو از روی پارچه حس می کنه که هنوز بوی زندگی میده اما کاغذی که روی سینه ی اون نازنینه، روش نوشته ایست قلبی، تنفسی.

خدایا یعنی میشه که اشتباه باشه. آخه بابا عاشق داداششه، آخه داداشش واسه بابای پسر میمیره، داداش کوچیک بابا و بابای پسر یه جورایی مرید و مرادن.

پدر به پسر میگه که اولین کسیه که بهش اطلاع داده... اما دومین نفر خودش اومد، خواهرم، با ترس و چشمایی که از اون درشت تر و لرزونتر نمیشد و خیلی آهسته با دستاش سراغ عمویی رو میگیره که تختش خالیه... عمو ناخوشتر ازونی بود که بخواد به بخش منتقل شه... چرا تختش خالیه؟ چرا بابام هی گریه می کنه میگه داداش؟ چرا داداشم هی اشک میریزه میگه عمو؟

سه تاییمون همدیگه رو بغل کردیم و زار زار گریه کردیم. گریه های خاموش. همکار بابا با دیدن این صحنه زد زیر گریه.

یه آقایی اومد، با ناراحتی بهمون تسلیت گفت، نمیدونم این چندمین بار بود که به خانواده ها تسلیت میگفت، پشت برانکارد رو گرفت و به راه افتاد... سوار آسانسور شدیم، بعد از یک سالن خیلی طولانی گذشتیم، مرد سریعتر از اونی میرفت که زانوهای لرزون من و خواهرم بتونه پابه پاش بره اما بابا دست داداشیش رو گرفته بود و می دوید... گاهی می دویدیم توی سالنی که در انتهای دورش یه برانکارد با سرعت به سمت نور می رفت و یک مرد با اون می دوید...

سردخانه... یه قفسه ی خالی... عمو با بدنی گرم روی دستای من و یا علی گویان سر خورد توی یه قفسه ی سرد... جایی که آخرین آثار حیاتش رو، آخرین گرمای بدنش رو می بلعید... بابا سرش رو کرد توی اون قفسه، دیگه مریضی دور و برمون نبود، بابا فریاد می زد به بدنی که دیگه نمیشنید، دعا می کرد و قرآن میخوند...

از سردخونه که خارج شدیم، پشت بابا به طرز غریبی خم شده بود، دیگه نمیتونست حتی راه بره، فریاد میزد: خدااااااااااا، انا لله و.... خدااااااا.... من پشتش رو میمالیدم و قسمش میدادم: بابا توروخدا گریه کن...

چجوری به مامانبزرگ بگیم، مامانبزرگ میمیره...

الو بهرام جواب بده، لامصب جواب بده... گوشیش رو سایلنته

-          الو، سلام حسن جان، چطوری؟ کجایی؟

-          همه خونه ی آقا داوودیم. همه ی فامیل اومدن عید دیدنی و داریم سفره ی نهار رو جمع می کنیم.

-          حسن جان عمو حسین به رحمت خدا رفت...

غوغای اونجا رو ندیدم که یکی دو ساعت بعد با کلی مقدمه چینی اتفاق افتاد

زن عمو و پسرعموی گلم، حمید عزیز با خانومش اومدن... ما توی محوطه بازیم، اومدن عیادت عمو طبق روال هر روز...

نمیخوان از صورتهای اشکالودمون باور کنن... رو کردم به زن عمو و با لبای لرزون و چشمای خیس: ببخشید، ببخشید، ببخشید...

تحویل پیکر عمو خیلی زحمت داشت. با بابا و حمید جون رفتیم و وارد سردخونه شدیم. باید کار تشخیص هویت رو انجام می دادیم. عمو رو از یخچال خارج کردیم. دیگه گرم نبود. صورتش رو برامون باز کردن... حمید فقط یه لبخند زیبا زد و گفت آخی، آخی......

برای پرداخت هزینه بیمارستان و دریافت اجازه ترخیص با بابا بودم... عمو عباس زنگ زد، البته من فقط از رو اسمش فهمیدم عمومه، آخه فقط صدای زوزه میومد... برای پنج دقیقه ی مداوم. گوشی رو قطع کردم، خیلی کار داشتیم، خیلی زیاد.

صبح روز ششم فروردینه، عمو جون رو تحویل گرفتیم و رفتیم آرامگاه ساری، مستقیم به غسالخونه... چه بدن زیبایی داری عمو، چقدر رشیدی... به قول بابا که داداش حسین عجب ماهی خوش اندامی بود...

عمو چرا اینجوری تیکه و پارت کردن؟

غسال دستکشهاش رو دستش می کنه، لیف و صابون، غسل با صدر و کافور... دستکشاشو درمیاره، بینی و دهان عمو رو پر می کنه.

عمه کوچیکا میان تو، خواهرم میاد... هیچ کس تو حال خودش نیست...

عمو رو بلند میکنیم، حالا وقت کفن کردنه.

یه گوشه ایستادم، به مویه ها و فریادها نگاه می کنم و با دوربین از بعضی از این حالات عکس می گیرم. یکی باید محکم باشه. یکی باید دورتر وایسته و تماشا کنه، یکی باید این روزا رو به خاطر بیاره...

بابا میره و پای داداش کوچیکش رو که از کفن بیرون مونده می بوسه...

وقتی کفن کل بدن رو فرا میگیره همه ی گریه های آروم و ناباور تبدیل به فریاد میشه، حالا داریم باورش می کنیم.

عمو رو "لا اله الا الله" گویان به آمبولانس منتقل می کنیم...

-          اسمع افهم حسین ابن محمد... ان الموت حق... افهمت یا حسین؟...

عمو تمام شد...

چه بوی بهار نارنجی میاد

Sometimes it's better to change our shape a little to fit in somebody's heart.

- بابا! آدم و حوا نئاندرتال بودن؟

من:  

(حالا واقعا کسی جواب این سوال رو میدونه؟ من که هنگ کردم)

××××××××××××××××××××××××××××××××

پی نوشت:

ممنون از آدم بهشتی، آخه این تناقض قابل حل نیست، اینکه آدم آورد در این دیر خرابابادم یا که نه من از اول و از همون موجود تک سلولی شروع کردم و به اینجا رسیدم. راستش من با خوندن توضیحات یک فیزیکدان احساس می کنم که احتمالا حق با ایلیا باید باشه و احتمالا اجداد ما نئاندرتال هم بودن. راستش اینجوری راحت تر میشه به خدا رسید مخصوصا اگه بدونیم برای اینکه من از اون موجود تک سلولی به این موجود هوشمند تبدیل بشم نیازمند وجود ثبات چند صد میلیون ساله در وضعیت اقلیمی بوده و برای این ثبات و کمک به این تکامل، میلیاردها عامل دخیل بودن و به قول میچیوکاکو مثل اینکه بخواهی یک مداد رو روی نوکش برای چندین میلیون سال عمودی نگه داری (البته ایشون برای مورد دیگه ای این مثال رو مطرح کرد) اما همین آقا در کتاب جهان های موازی میگه که برای اینکه انسان هوشمند بتونه وجود داشته باشه هزاران هزار گلدیلاکس مناسب باید وجود داشته باشه، مثل فاصله زمین از خورشید، جرم خورشید، فاصله ماه از زمین، اندازه زمین، جرم ماه، زاویه دوران زمین، ابعاد و فاصله سیاره مشتری(جهت جذب خرده سیارک ها و جلوگیری از تصادم بازمین)، ابعاد و چیدمان منظومه شمسی، موقعیت منظومه شمسی در کهکشان راه شیری...

به جون خدا اینجوری خدا باورپذیرتره تا بگیم که نه تکامل نبوده و اون موجودات تکسلولی آخرش شدن میمون و ما همین شکلی تلپی از آسمون هشتم افتادیم رو زمین. شاید سقوط به فرش انسان یک تمثیل باشه...

در هر حال من نمیدونم و وقتی نمی دونم بالتبع نمی تونم جوابی به سوال ایلیا بدم، اما ترجیح میدم این جوابی که باباش بعد از سی و چند سال بهش رسیده، ایشون در همون چند سال اول بهش برسه.

با نظر آدم بهشتی موافقم که این نسل قابل خر کردن نیستن و نمیشه با وعده عذاب و حرف استثمارشون کرد.

به نظر من خدا یه کمی در اعلام ختم پیامبری عجله کرده، شاید بهتر بود کمی به ادبیات این نسل هم نزدیکتر می شد. نسلی که بعیده با ترس از مار شدن موی سرش حجاب رو رعایت کنه. البته یه راه دیگه میتونه این باشه که دوستان در حوزه علمیه بعد از چند قرن یک دستی به سر و روی مطالب و موضوعاتشون بکشن و اندکی به روز بشن. یقینا قرآن که معجزه اعصاره باید برای امروز این نسل مطلب داشته باشه.

پی نوشت2: اینها تراوشات ذهنی منه، میتونه از بیخ و بن غلط باشه. ابراهیم که ابراهیم بود شک کرد و خدا مجبور شد چار تا پرنده ی له و لورده رو براش زنده کنه، من که روحلی بیش نیستم.

 A "Goldilocks planet" is a planet that falls within a star's habitable zone, and the name is often specifically used for planets close to the size of Earth. (wikipedia)

چند شب پیش، این داستان کوتاه رو توی کتاب "بنویسیم" ایلیا خوندم و با خوندن این قصه کوتاه و قشنگ، به قول ایلیا، صدام عوض شد.

این هم یک داستان دیگه هست که ایلیا نوشته، اون بخشی که هایلایت شده رو خانوم معلم نوشت و ایلیا باقی داستان رو اینجوری ادامه داد:

اینجا کلاردشته و این هم خود آقا ایلیا در معدود عکسهایی که میشه ایشون رو خندون دید:

من یه چیزیم خیلی احمقانست. گفتم که وقتی از یه در می ترسی باید بری اونورش رو ببینی؛ من اگه برم اونورش دوباره از اینورش می ترسم.

××××××××××××××××××××××××

بزرگترین آرزوهای من این دو تاست:

یکی این که little big  planet رو داشتم

«وقتی از یک در می ترسی، باید بری بازش کنی و ببینی که پشتش چیزی نیست»

پروفسور ایلیا

چند وقت پیش نمیدونم برای چه موضوعی بود که به ایلیا از بچش گفتم و ایلیا هم خیلی جدی گفت: «البته شاید اون موقع نباشی»

***************

به دستور مامان آرتین، یه چند تا عکس از آقا ایلیای 9 ساله میزارم.

دوستان عزیز اگر کسی  آموزشگاه پیانوی مناسبی سراغ داره اطلاع بده لطفا.

آقا ایلیا میخوان بنوازن.

**************************************

میگم حالا که تا اینجا اومدیم یه دو خط هم بنگاریم.

ایلیا بهم گفت: "بابا! چند وقته خیلی زود عصبانی میشم"

من به دلم گفتم :"دیدی تنها نیستی؟"

ایلیا دیگه مثل یک بچه صحبت نمیکنه، ایلیا دیگه حرفاش اشتباه و خنده دار نیست. ایلیا داره فیلسوف میشه.

یادمه سقراط می گفت که زن بگیرید که اگه خوب باشه خوشبخت میشید و اگه هم بد باشه مثل من فیلسوف میشید. احتمالا اون روزها، این روزهای ایران ما رو نمیدیدن. حالا یه راه بهتری واسه فیلسوف شدن پیدا شده.

ایلیا دیشب که قرار بود درباره "قدرشناسی" انشا بنویسه از پادشاهان بیعرضه ای گفت که قدر حکومت هخامنشی و کوروش کبیر رو ندونستن. بعد به من گفت که آرامگاه ایشون رو پشت کاغذ انشا بکشم و خودش بالای اون تصویر نوشت "به یاد او"

ایلیا جان! بابایی

دیگه وقتشه خودت سکان این بلاگ رو به دست بگیری.

دیگه وقتشه خودت بنویسی از همه خاطرات، تفکرات و نگرانی های یه کودک 9 ساله که گاهی 20 ساله به نظر میرسه.

بابایی! حالا که تصمیمت در مورد کار کردن توی ناسا عوض شده، به جایگزین اون فکر کردی؟ حتما حتما خیلی زود یه هدف دیگه برای خودت انتخاب کن. نیازی هم نیست که از جنس همون ناسا باشه. مثلا خود من هزار تا آرزوی شغلی داشتم که یقینا مهندسی در هیچ کدومشون نبود مخصوصا مهندسی مکانیک 

آره بابا جون! می خواستم دکتر بشم، گفتن ریاضیم زیادی خوبه و باید مهندس شم.

دوست داشتم معلم شم  راستی من معلم بودم و عالی هم عمل می کردم. نتایج تدریسم بی نظیر بود اما با حقوق یه معلم سخت میشه زندگی کرد.

حالا هم مهندسم اما دو تا آرزوی شغلی دیگه دارم، دوست دارم یا آرکیتکت بودم یا سرآشپز.

همه اینا رو گفتم که فکر نکنی فقط خودت نگرانی که نمی دونی قراره چیکاره شی.

شاید یه روز دانشمند شی

شاید پزشک

شاید استاد

شاید موسیقیدان

شاید هنرمند

فقط یادت باشه، هر کاری رو که شروع کردی، توی اون کار بهترین باش

عکس زیر هیچ شرحی نداره.

ایلیا باسواد شده

ایلیا برای اولین بار داره وبلاگش رو می خونه.

کاش بودید و خنده های مستانش رو وقتی خاطرات کودکیش رو مرور می کرد می دیدید.

عزیزمی بابایی

دو سال گذشته و من هنوز دست و دلم به نوشتن نرفته.

بابایی امروز داره میره مسافرت.

بابایی من دیگه داره میره کلاس سوم دبستان، و این همون فرشته ایه که می خواست یه عروس براش بگیرم و روش خامه بریزم تا اونو بخوره. همون فرشته ای که به "قلم مو" می گفت "قاقایامون". همون که عاشق رفتن به همجایه بود. این آقا امروز از مشکلات فرهنگی جامعه صحبت می کنه و علاقش به کار کردن در ناسا. الان مدتیه که وقتی سوالی ازم میپرسه در خیلی از موارد بهش میگم "نمی دونم، بزار تحقیق کنم و جوابت رو بدم"

امروز یه اسم آشنا دیدم. امروز به یادم افتاد که روزی روزگاری بابایی کلی بابایی بود. این شد که این دو خط رو نوشتم. به این امید که برگردم.

من هم بزرگ شدم. من هم بیشتر فکر میکنم.

به نام یزدان پاک

سلام

امشب شب یلداست. شب دانه های انار و شهد و شیرینی

شب پیروزی مهر بر شب

پایان ستیز شب و روز

از محرم امسال که چیزی عایدم نشد، دلم سیاه سیاه شد. امیدوارم یلدای خوبی باشه، یلدا از اون نعمت هاییه که هنوز ایرانی مونده و دست هیچ ایرانی-ستیز پلیدی به اون نرسیده. قومی که نه تنها شادی که حتی بهانه های شاد بودن رو از مردم گرفتن. شیاطینی که می خوان روزهای غرور ایرانی رو ازش بگیرن، هر چیزی که به یاد من ایرانی بندازه که کی بودم، هر کلمه ای که ملّی باشه. هر چیزی که بوی عید بده.

توی  مملکتی که متوسط کارکرد روزانه کارمنداش به یک ساعت نمیرسه، ابراز نگرانی از تعطیلات و به ویژه تعطیلات سنتی و اتفاقا روزهایی مثل روز ملی شدن صنعت نفت و سیزده به در... خنده دار نیست، باید گریست.

یه چند وقته که شاهنامه رو گوش می کنم، تا حالا 7 ساعت از این شاهکار پارسی رو شنیدم.

بابایی، ما باید بفهمیم که کی بودیم تا بتونیم درک کنیم که کی باید باشیم. ما فرزندان خاکی هستیم که فریدون و ایرج و منوچهر و سام داشته، ما نوادگان نسلی هستیم که هماره به پایکوبی و سپاس یزدان پاک می پرداخته.

نیاکان ما با قصه های پهلوانان یزدان پرست به خواب می رفتن. نه هالووین بود، نه 90 روز عزای سالیانه و نه ولنتاین.

وقتشه به خودمون بیایم، به تاریخ زیبای این مرز و بوم یه نگاه مهربانانه بندازیم.

افسانه های زیبای خودمون رو از زیر فشار بیگانگان خودی، خودی های بیگانه، کسایی که با ایران و ایران زمین و ایرانی کاری کردن که ترک و تازی، چنگیز و اسکندر نکرد بیرون بیاریم.

بابا ایلیا، حق با شما بود، مشکل مملکت ما فرهنگمونه. از وقتی که یادم میاد همه میگیم ما از دیار رستمیم، یا اینکه "من آنم که رستم بود پهلوان" اما خایه هامون کشیده شده. دهن هامون بسته است.

دیشب مامانی زیبا می گفت مردم مثل عهد یزید شدن، همه مسخن و دهن ها همه دوخته.

تلخ نوشتم، ذهنم حتی از این هم تلخ تره، اما از دژخیمان می ترسم.

یلدا مبارک

سپندارمزگان مبارک

مهرگان مبارک

آبانگان مبارک

روز ملی شدن صنعت نفت مبارک

نوروز مبارک

...مبارک

...مبارک

...مبارک

...مبارک

...

***********************

-سخنرانی ایلیای عزیز. خدای قشنگ من، خودت حفظش کن

اگر کسی به من بگه بفرما، می شینم

اگر کسی به من بگه بشین، می ایستم و تو چشاش نگاه می کنم

اما اگر کسی به من بگه بتمرگ،

میزنم تو گوشش...

*************************************

بابایی خیلی حرفا دارم که بهت بگم، یه دنیا نصیحت پدرانه.

بابایی همیشه همونقدر احترام میبینی که احترام میزاری.

به خودت احترام بزار

از حدود خودت تجاوز نکن که کسی به حریمت وارد نشه

اما اگه یه روز یکی بهت گفت بتمرگ، بزن تو گوشش...

خیلی وقته که برات ننوشتم،

خیلی وقته که عکسی از شما اینجا نزاشتم و توی این خیلی وقت، کلی اتفاق جورواجور داشتیم.

شما وارد هشتمین سال زندگیت شدی

شما کلاس اول رو با موفقیت به آخر رسوندی

کمیل بابا شد

فرناز مامان شد

بابایی میدونم که الان که دارم اینا رو می نویسم، حوصله شما توی خونه داره سر میره، ببخشید. اما به زودی اتفاقای خوبی برامون میفته. یه موجودی به من گفته بتمرگ و من هم خوابوندم تو گوشش. البته نه اینکه واقعا بزنم تو گوشش ولی یه کاری می کنم که از اون هم بدتره.

راستی بابا به این ایمان داشته باش تا همیشه برات اتفاق بیفته: خیر ما در همون چیزیه که برامون رخ میده.

خوشحالم که الان دیگه می تونی اینجا رو که مال خودته بخونی.

بابایی، ایلیای نازنین، یکی از دعاهای همیشگی من برای تو اینه که خدا شما رو جوری تربیت کنه و در مسیری قرارت بده که بتونه  رو کنه به ملائکش با افتخار پز بده و بگه:

این ایلیای منه، این بنده منه...

  «صلوات یادتون نره، لطفاً»

- پروانه

- پروانه

- پروانه

- پروانه

- پروانه

- پروانه

- پروانه

- ...

این کلمه رو از ایلیا و پارسا توی ماشین زیاد شنیدم.

یه روز دیگه نتونستم جلوی کنجکاوی خودم رو بگیرم. توی خیابون ستاری میروندم. رو کردم به ایلیا و پرسیدم جریان این پروانه چیه؟

- من و پارسا هر وقت یه چیز قشنگ ببینیم میگیم "پروانه" و هر وقت یه چیز بدریخت ببینیم میگیم "سوسک".

به دور و برم نگاه کردم و با خودم گفتم: سوسک. سوسک. سوسک...

خیلی فکر کردم اما از دهن بچه ها هیچ وقت "سوسک" نشنیده بودم.

ایلیا فهمید که من نیاز به کمکش دارم:

- پروانه، اون چراغه قشنگه

- پروانه، اون تابلو قشنگه (تابلوی راهنمایی رانندگی)

- پروانه،...

چشم ها را باید شست...

***********************************

ایلیا 4 تا از دندوناش رو هدیه کرده به آقا موشه

ایلیا مدرسه ای شده

ایلیا اول دبستانه

- من عاشق ریاضی و نقاشی ام

و متأسفانه اصلا حال و حوصله فارسی رو نداره و با یه خط مشق نوشتن روی راحتی ولو میشه و انگار که همین الان از 12 ساعت بیل زدن برگشته می گه: آ......ی من خستــــــــــــــــم.

یه روز یه صفحه از ریاضیش رو باز کرد و به من گفت: بابا جواب این میشه 6؟ آخه سه دو تا میشه شیش.

توی کتاب نوشته بود 3+2.

گفتم نه بابا، این جمعه ولی هنوز شما نخوندین

- اِه، این که کاری نداره، این میشه 5، این 4، این 5، این 3...

این خاطره رو واسه نیما تعریف کردم، بعد از کلی خندیدن گفت: "حالا خوبه فکر نکرد این علامت توانه، اون وقت می گفت سه به توان دو میشه 9."

***********************************

چهارشنبه، 18 نوامبر 2009، (یعنی دو هفته بعد از سیزده آبان) با یکی از همکارا در حال عبور از محوطه جلوی کلیسای Duomo بودیم. یکی از سیاهپوستایی که توی منطقه بودن به طرفم اومد و به زور می خواست یه نخ رنگی رو دور دستم ببنده. قد بلند و هیکل رشیدی داشت. گفتم نمی خوام، اما خیلی اصرار کرد و گفت که مجانیه. بالاخره تسلیم شدم و وقتی نخ رو دور دستم گره زد یه ناخنگیر از جیبش در آورد و اضافات نخ رو برید و بعد گفت: help to Africa

رودست خورده بودم اما با لبخند یه چند تا سکه که روی هم کمتر از سه چهار یورو میشد و ته جیبم بود بهش دادم. یارو خیلی خوشحال شد و ازم پرسید:

- Where are you from?

- Iran

- Amadinejad?!

- No, I voted for Mousavi

بعد به یکباره یک مهاجر سیاهپوست در حال گدایی توی یه شهر اروپایی دستاش رو به شکل V در آورد و با صدای بلند فریاد زد: Where is my vote? Where is my vote?

فکر نمی کنم نیازی باشه که بیشتر توضیح بدم.

***********************************

خیلی سخت می تونم بنویسم.

خیلی حرفا دارم.

بابا ایلیا... فقط می خوام به تو بگم که بچه های همسن و سال تو، توی بیشتر جاهای دنیا اصلا نگران این نیستن که رئیس جمهور کشورشون کیه. تو هم نمیخواد نگران باشی. بابایی، این غصه های بزرگ رو بزار واسه ما بزرگترا، شما نگران مشق و نقاشی و اسباب بازیات باش.

***********************************

ضیافت شامی توی لایپزیگ برقرار بود. بالاخره از بحث های فنی و مالی پروژه خلاص شده بودیم. بحث به سیاست کشیده شد. اون شب خیلی با میزبانمون صحبت کردم...

ممنونم آقای احمدی نژاد، خیلی ها توی دنیا نگران مردم ایران هستن. اگر قبلا کسی ما رو نمیشناخت و یا تصور وحشیگری در مورد ما داشت، حالا دیگه همهء بار این نگاه ها متوجه چند نفر محدود شده، حالا ما هم آدمیم...

البته این رو هم بگم که توی نورنبرگ تنها کسایی که مورد یه بازجویی سه چهار دقیقه ای قرار گرفتن دو تا مهندس ایرانی بودن (احتمالا یکیشون من بودم و اون یکی هم همکارم). خلاصه اینکه همهء زحمات شما هم به باد نرفته.

***********************************

مامانی ایلیا معلم پایه پنجم دبستانه و به خاطر ایلیا و پسر عمه ایلیا از مدرسه قبلیش اومده به یه مدرسه نزدیک خونه ما که بچه ها بتونن برن پیشش.

ایلیا هم خیلی وقتا که کلاسش تموم میشه میره پیش مامانی.

مامانی در حال تدریس بود که یه دفعه بچه های کلاسش در حد انفجار شروع کردن به خندیدن. ایلیا تا اون روز فقط این حروف رو خونده بود: آ، ب، د

پسرم این حروف رو با هم ترکیب کرد و روی تخته سیاه نوشت:

"بابا باد داد"

***********************************

روز زنجیر سبز بود

مردم شعار می دادند...

ایلیا روی دوش من نشسته بود

ایلیا با صدای ظریفش با جمعیت زمزمه می کرد

- احمدی بای بای، احمدی بای بای

ایلیا نمی دونست که شاید این خداحافظی یه چند روزی طولانی تر بشه، اما مطمئن بود که بالاخره اون روز میاد

مردم شعار می دادند

یه قسمتی مردم یه شعاری دادن، ایلیا سرش رو آورد پایین و با ناراحتی در حالی که توی چشمای قشنگش یأس موج می زد و صداش از بغض میلرزید گفت:

- بابا! یعنی من هم با احمدی نژادم؟!؟ آخه من هم بی سوادم دیگه؟؟

گفتم نه، اما ایلیا قانع نشد و باز پرسید...

- نه بابا جون، اینها منظورش این نیست که هر کی که بی سواد باشه طرفدار احمدی نژاده، منظورشون اینه که اونایی که طرفدار احمدی نژادن بیشترشون بی سوادن.

شاید بهتر بود براش توضیح میدادم که کلا این شعار درست نیست، هر کسی مختاره به هر کس که می خواد رأی بده...

- بابا چمن ها هم طرفدار موسوی هستن، برگ درختا هم موسوی هستن، خود درختا هم موسوی هستن، بهار هم موسویه... احمدی نژاد چه رنگیه؟

- قهوه ای

- اه این پرچم ایران رو داشت...

- نه بابا! پر چم ایران مال همه مردم ایرانه، هیچ وقت نباید از این پرچم بدت بیاد، همیشه باید عاشق این پرچم باشیم

*************************************

فردای روز اعلام نتایج...

- بیا ببین اینا تو تلویزیون چی میگن؟!!!!!!!

مامان ایلیا بود که مات و مبهوت نگاهم می کرد...

- می دونم، تا ساعت ٣ بیدار بودم... تقلب شده...

مثل بیشتر مردم ایران که مطمئنا خیلی بیشتر از سیزده میلیون و سیصد و هشتاد و هفت هزار و صدو چهار نفر بودند مات و منگ راهی شرکت شدم. بین راه یه راننده دیگه که اون هم احتمالا حالی بهتر از من نداشت از پشت  با ماشینم برخورد کرد. -حواست کجاست؟ سوالم اصلا خشن نبود و ای کاش حتی نمی پرسیدم، حواس اون هم در ناکجایی معلق بود مثل من.

**************************************

یه همسایه ای داریم که کلا ذوبه...

به شوخی برام شیشکی کشید

گفتم مگه با تقلب به جایی برسین

گفتم...

خدا رحم کرد که شلوارک پام بود و پاچش دور از دسترس...

گفتم :من با احمدی نژادی ها مشکلی ندارم، من با احمدی نژادها مشکل دارم...

*************************************

دوشنبه وقتی از یادگار وارد خیابون آزادی شدم نفسم بند اومد... همه غرورم با قدرت بیشتری به من برگشت... وقتی از یک باکس بالا رفتم و جمعیتی که از زیرگذر یادگار میگذشتن رو دیدم بالاخره قفل دهنم باز شد، فریاد زدم خداااااااااااااا...

ساعت حدودا 8 بود که تصمیم گرفتیم میدون آزادی رو ترک کنیم... از داخل کوچه در چند متری ما صدای شلیک اومد و نیم ساعت بعد هجوم ماشینهای امداد بود...

**************************************

خواهر کوچیکم روز 18 تیردر حالیکه توی ایستگاه تاکسی بود مورد حمله سگ های چماق دار قرار گرفت... بازوش خیلی کبود شده... اگه ورزشکار نبود حتما دستش میشکست. بشکنه دست و پوزه گرازی که دستت رو کبود کرد...

بابا ناراحت بود...

بابا سی سال پیش انقلابی بود

سی سال پیش ساواک دنبالش بود

سی سال بعد ساواکیهای کراواتی که هفت تیر داشتن جاشون رو دادن به ساواکی هایی که چماق دارن

رو کردم به بابا که مبهوت بود و مغموم و گفتم: بابا پشیمون نباش از حرکتی که سی سال پیش انجام دادی، من هم اگه اونجا بودم همینکار رو می کردم... اون روز شما بهترین تصمیم رو گرفتین.

و حالا امیدوارم که ما هم بهترین تصمیم رو بگیریم

البته من وقتی شنیدم که خواهرم باتوم (البته درستش باتونه) خورده خندیدم، می دونستم اون موجودات حتما بی نصیب از کتک نموندن...

ایلیا کبودی بازوی عمش رو دید... ساعت ها چیزی نگفت... دیشب اما بالاخره حرف زد:

- بسیجیا قبلن خوب بودن با دزدا میجنگیدن، الان بد شدن که مردم رو می زنن...

این صدای نسل فرداست، فریاد فرزندان خس و خاشاک، جوانان فردایی که حتما شما نمیبینیدشان...

*************************************

دوباره می سازمت وطن